------- تواضع ثروتمندان و بی اعتنایی فقرا ---------



تواضع ثروتمندان و بی اعتنایی فقرا

 

امیرالمؤمنین على علیه السلام: 

مَا أَحْسَنَ تَوَاضُعَ الْأَغْنِیَاءِ لِلْفُقَرَاءِ طَلَباً لِمَا عِنْدَ اللَّهِ وَ أَحْسَنُ مِنْهُ تِیهُ الْفُقَرَاءِ عَلَى الْأَغْنِیَاءِ اتِّکَالًا عَلَى اللَّهِ (نهج البلاغه حکمت406 ) 

چه زیباست فروتنی ثروتمندان به فقیران به خاطر رضایت  الهی و از آن زیباتر بزرگمنشی و بلند نظری فقیران است بر ثروتمندان به خاطر اعتماد بر خدا.

 

توضیح قطره ای:

امام در این سخن به دو نکته اشاره می ­کند که اگر در جامعه پیاده شود بسیاری از نابسامانی ها سامان می یابد. زیرا دو عامل باعث تباهی جامعه و شکاف وسیع طبقاتی می شود: تکبر صاحبان ثروت و خضوع ذلت بار مستمندان در برابر آنها.

تواضع از سوی هر کسی زیباست ولی از سوی اغنیا و ثروتمندان زیباتر است، چرا که نشان می دهد آنها به سبب ثروت، بر مرکب غرور سوار نشده اند و خود (انسانیت) را گم نکرده اند.

مستمندان نیز باید عزت نفس و بزرگ منشی خود را با بی اعتنایی در مقابل ثروتمندان حفظ نمایند تا گرفتار شرک خفی نشوند.

در واقع این دو رذیلة اخلاقی علاوه بر این که چهره جامعة انسانی را زشت و نفرت انگیز می کند سرچشمة انواع نابسامانی ها، عداوت ها، کینه ها و بی ثباتی هاست.

1-     اغنیا نباید فراموش کنند که همة اموال و ثروت آنها از آنِ خداست.

2-     مستمندان نباید فراموش کنند که روزی دهنده فقط خداست.

 


 


منطق سیاست خارجی انقلاب اسلامی




منطق سیاست خارجی انقلاب اسلامی از دیدگاه امام خامه ای:

«لَا یَنْهَاکُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِینَ لَمْ یُقَاتِلُوکُمْ فِی الدِّینِ وَلَمْ یُخْرِجُوکُم مِّن دِیَارِکُمْ أَن تَبَرُّوهُمْ وَتُقْسِطُوا إِلَیْهِمْ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الْمُقْسِطِینَ» (ممتحنه8)

«خدا شما را از نیکى کردن و رعایت عدالت نسبت به کسانى که در راه دین با شما پیکار نکردند و از خانه و دیارتان بیرون نراندند نهى نمى‏کند؛ چرا که خداوند عدالت‏پیشگان را دوست دارد.»

امام خامنه­ ای:

قرآن می­گوید، کسانی که با شما سر ستیزه ندارد و علیه شما توطئه نمی­کنند و کمر به نابودی نسل و ملت شما نبسته­اند، ولو از دین دیگری باشند، با آنها نیکی کنید؛ کافری که با او باید شدید بود، این نیست. باید با کسانی شدید بود که با هویّت، اسلام، ملّیت، تمامیت ارضی، استقلال، شرف، عزّت، ناموس، فرهنگ و ارزش­های شما مبارزه می­کنند. (81/12/06)



زندگی با نهج البلاغه - بی اعتباری دو نعمت



بی اعتباری دو نعمت

امیرالمؤمنین على علیه السلام: 

لَا یَنْبَغِی لِلْعَبْدِ أَنْ یَثِقَ بِخَصْلَتَیْنِ الْعَافِیَةِ وَ الْغِنَى- بَیْنَا تَرَاهُ مُعَافًى إِذْ سَقِمَ وَ بَیْنَا تَرَاهُ غَنِیّاً إِذِ افْتَقَرَ  (نهج البلاغه حکمت 426) 

سزاوار نیست که بنده خدا به دو خصلت اعتماد کنند: تندرستى، و توانگرى، زیرا در تندرستى ناگاه او را بیمار بینى، و در توانگرى ناگاه او را تهیدست.

 توضیح قطره ای:

امام علی علیه السلام در این سخن زیبا، به نکته ای دربارة ناپایداری نعمت های دنیا اشاره کرده؛ مخصوصاً دو نعمت بزرگ سلامتی و بی نیازی.

انسان بسیار آسیب پذیر است، یک میکروب اسیار کوچک، و از ان کوچکتر یک ویروس که با چشم مسلح نیز به سختی مشاهده می شود، ممکن انسانی را از پای در آورد.

با این حال چگونه انسان مغرور می شود و چنین می پندارد که دائماً سالم خواهد ماند و هر کاری از دستش بر می آید انجام می دهد و به هر کس کی خواهد ظلم و ستم روا می دارد؟

اموال و ثروت های کلان انسان نیز وضع بهتری از این ندارد، یک آتش سوزی مهیب، یک زلزله، یک خشکسالی، یک تلاطم در امور اقتصادی جهان، یک جنگ محلی یا جهانی ممکن است آن ها را بر باد دهد، شب بخوابد در حالی که ثروتمندترین مردم جامعة خویش است، فردا صبح به صورت فقیرترین افراد درآید.

آیا با این حال سزوار است که انسان به اموال خویش مغرور شود؟




   1   2   3   4   5   >>   >