روحمان را پرورش دهیم


روحمان را پرورش دهیم
امیرالمؤمنین على علیه السلام:
« وَخُذُوا مِنْ أَجْسَادِکُمْ فَجُودُوا بِهَا عَلَی أَنْفُسَکُمْ » (نهج البلاغه خطبه183 )
« از جسم خود بکاهید و بر جان و روان خود بیفزایید »



توضیح قطره ای:
امام علیه السلام در این فراز از خطبه به ریاضت ¬های شرعی و خودسازی و جهاد در راه خدا اشاره دارد. اینجا کلمه روح نیست، کلمه نفس است: از تن بگیرید و بر روحها و نفسها ببخشید و بیفزایید. اینجا یک نوع دوگانگی میان روح و نفس [وجود دارد] : از این بگیرید و بر آن بیفزایید. «وَلاَ تَبْخَلُوا بِهَا عَنْهَا» به روح از جسم بخل نکنید، یعنی حساب جسم را نداشته باشید، بیشتر حساب روح را داشته باشید، از این بگیرید و بر آن بیفزایید.
این بدن، جسم است و حیات آن با روح است و همه پیامبران الهی و کتاب های آسمانی برای تربیت روح آمده اند. حقیقت انسان همان روح است.
عقل، نقل و علم، پرخوری را بد می داند؛ زیرا مقدار زیادی از غذاهایی که می خوریم مورد نیاز بدن نیست و بدن وادار می شود برای تبدیل آن تلاش و کوشش و بعد آن را دفع کند در نتیجه روح که باید به فرزانگی نایل شود، سرگرم زباله روبی می گردد. مانند این که مهندسی که می تواند نقشه ای جامع برای شهری تهیه و اجرا کند به زباله روبی وادار کنیم. روح می تواند معمار و مهندس بسیار خوبی باشد، ولی ما بر اثر پرخوری او را به زباله روبی وادار می کنیم و این جفای به روح است.
کسی در جبهه جنگ، کامیاب است که اهل ایثار و نثار باشد. از این رو آن حضرت فرمودند: شما در جنگ با هوس و لهو و لعب درون و بیرون باید سخاوتمندانه از جسمتان بکاهید و به سود جانتان حرکت کنید.


asereshteh@



خود را در محضر خدا ببینیم


خود را در محضر خدا ببینیم
امیرالمؤمنین على علیه السلام:
« فَاتَّقُوا اللهَ الَّذِی أَنْتُمْ بِعَیْنِهِ » (نهج البلاغه خطبه183 )
« بترسید از خدایی که همواره در پیشگاه او حاضرید »


توضیح قطره ای:
امام علیه السلام در فرازهایی از این خطبه، به دلیل رعایت تقوای شدید در پیشگاه الهی اشاره دارد، می فرماید: پرهیزکار باشید در برابر خداوندی که همواره در پیشگاه او حاضرید.
آری عالم محضر خداست و زمام امور همه به دست اوست، هر چند بندگان را در اعمالشان آزاد قرار داده، ولی این آزادی به معنای سلب قدرت از ذات پاک او نیست.
خدای سبحان می فرماید: « أَلَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَرَى» (علق/14) « آیا او ندانست که خداوند (همه اعمالش را) مى‏بیند؟! »

انسان به کجا می خواهد برود که از سیستم نظارت خداوند فرار کند، هر جا باشیم او حاضر و ناظر اعمال ماست و از سیطرة نظارت او نمی توانیم فرار کنیم.
امام علیه علی علیه السلام در فرازی از دعای کمیل می فرماید: « وَ لاَ یُمْکِنُ الْفِرَارُ مِنْ حُکُومَتِکَ» (دعای کمیل) کجا می روید که زیر پوشش عنایت ازلی نباشید؟ آیا ممکن است انسان از حکومت و حاکمیت خدا فرار کند؟ گردش حرکت شما در قبضه ی قدرت و اراده ی اوست.
امام جواد علیه السلام:
«اِعلَم أنَّک لَن تَخلُوَ مِن عَینِ اللهِ، فَانظُر کیفَ تَکونُ» (تحف العقول/ ص455) «بدان که از دید خداوند پنهان نیستی، پس بنگر که چگونه هستی!»
اگر خود را در محضر خدا می دانیم و قبول داریم که او هر لحظه ما را می بیند و در معرض دوربین مدار بسته خدا هستیم پس این همه نافرمانی و تمرد چرا؟ چرا به برنامه ریزی های او در زندگی مان عمل نمی کنیم، چرا واجبات را انجام نمی دهیم و محرمات ترک نمی کنیم؟
بیائیم باور داشته باشیم که دوربین مدار بسته خداوند از دوربین مدار بسته مغازه و سوپر مارکت محله مان بهتر عمل می کند.


asereshteh@


سرنوشت ظالمان


سرنوشت ظالمان
امیرالمؤمنین على علیه السلام:
« لِلظَّالِمِ الْبَادِی غَداً بِکَفِّهِ عَضَّةٌ » (نهج البلاغه حکمت 186 )
«آغاز کننده ستم، در قیامت انگشت به دندان مى ‏گزد»



توضیح قطره ای:
امام(علیه السلام) در این گفتار حکیمانه خود هشدار شدیدى به ظالمان و ستمگران مى دهد و مى فرماید: «آن ستمگر که ابتداى به ظلم مى کند فرداى قیامت دست خود را از پشیمانى (به دندان) مى گزد.
خداوند سبحان مى فرماید: «وَیَوْمَ یَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى یَدَیْهِ یَقُولُ یَا لَیْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِیل» (فرقان/27) «و (همان) روزى که ستمکار دست خود را (از شدت حسرت) به دندان مى گزد و مى گوید: اى کاش با رسول (خدا) راهى بر گزیده بودم».

در حدیثى از امام موسى بن جعفر(علیه السلام) مى خوانیم: «فى رَجُلَیْنِ یَتَسابّانِ فَقالَ: الْبادی مِنْهُما أَظْلَمُ وَوِزْرُهُ وَوِزْرُ صاحِبِهِ عَلَیْهِ ما لَمْ یَتَعَدَّ الْمَظْلُومُ» (کافی ج2 ص322) «امام(علیه السلام) در مورد دو نفر که به هم دشنام مى دادند فرمود: آن کس که ابتدا کرده ظالم تر است و گناه او و گناه نفر دیگر بر اوست مادامى که مظلوم از حد تعدى نکند».
از امام علیه السلام در حکمت 341 نقل شده است: «یَوْمُ الْعَدْلِ عَلَى الظّالِمِ أشَدُّ مِنْ یَوْمِ الْجَوْرِ عَلَى الْمَظْلُوم» و شبیه همین تعبیر در حکمت 241 آمده است: «یَوْمُ الْمَظْلُومِ عَلَى الظّالِمِ أشَدُّ مِنْ یَوْمِ الظّالِمِ عَلَى الْمَظْلُومِ» و مفهوم هر دو این است که روزى که خداوند از ظالم انتقام مى گیرد بسیار شدیدتر است از روزى که ظالم به مظلوم ستم مى کند.
در مورد تجسم اعمال در روز قیامت از بعضى روایات استفاده مى شود که ظلم به صورت ظلمت و تاریکى مجسم مى شود همان گونه که در حدیثى از رسول اکرم (صلى الله علیه وآله) نقل شده است که فرمود: «اتَّقُوا الظُّلْمَ فَاِنَّهُ ظُلُماتٌ یَوْمَ الْقِیامَةِ» (کافی ج2 ص332) «از ظلم بپرهیزید که در روز قیامت ظلمت و تاریکى است».

 
asereshteh@


   1   2   3   4   5   >>   >