قیمت گذاری افراد 1

 قیمت گذاری افراد 1
امیرالمؤمنین على علیه السلام:
« طُوبَى لِمَنْ ذَکَرَ الْمَعَادَ وَ عَمِلَ لِلْحِسَابِ» (نهج البلاغه حکمت 44  )
« خوشا به حال کسى که (پیوسته) به یاد معاد باشد، براى حسابرسى قیامت کار کند »



توضیح قطره ای:
امام علیه السلام در این سخن پُر معنا می فرماید: «خوشا به حال کسى که (پیوسته) به یاد معاد باشد، براى حسابرسى قیامت کار کند».
هنگامی که واژه «معاد» گفته می شود دنیایی در برابر انسان مجسم می گردد که در آن موازین سنجش اعمال برپاست و نامه های اعمال به دست افراد است؛ گروهی (نیکوکاران) به دست راست و گروهی (بدکاران) به دست چپ؛ همان نامة عملی که «لَا یُغَادِرُ صَغِیرَةً وَلَا کَبِیرَةً إِلَّا أَحْصَاهَا» (الکهف/49) «هیچ عمل کوچک و بزرگى از صاحب آن سر نزده مگر اینکه آن را به شمار آورده است؟!» همه از سرنوشت خود نگرانند و اضطراب بر همه حاکم است. تمام اعضای بدن انسان در آن دادگاه بزرگ گواه بر اعمال او هستند و نیازی به گواهی فرشتگان ثبت اعمال نیست، هرچند آنها نیز گواهی می دهند.
آن کس که به چنین دادگاهی باور داشته باشد و به یاد آن بیفتد به یقین به سراغ گناه، ظلم و فساد نمی رود، زیرا چنین ایمانی انگیزة عمل است؛ عملی پاک و خالی از هرگونه آلودگی و اگر لغزشی از او سربزند توبه می کند و جبران می نماید، ممکن نیست ایمان به چیزی در دل انسان راسخ باشد و عملی هماهنگ آن انجام ندهد.



ارزش تداوم کار

ارزش تداوم کار
امیرالمؤمنین على علیه السلام:
« قَلِیلٌ مَدُومٌ عَلَیْهِ خَیْرٌ مِنْ کَثِیرٍ مَمْلُولٍ مِنْهُ » (نهج البلاغه حکمت 444  )
« چیز اندک که با اشتیاق تداوم یابد، بهتر از فراوانى است که رنج آور باشد »



توضیح قطره ای:
امام علیه السلام در این گفتار حکیمانه خود به یک اصل اساسى در همه فعالیت هاى فردى و اجتماعى اشاره کرده، مى فرماید: «کار کم اما مستمر (و پرنشاط) از کار بسیار امّا ملالت آور (و زودگذر) بهتر است»
هدف امام(علیه السلام) از این گفتار حکیمانه این است که نباید همچون کسانى بود که وقتى مدح و فضیلت کارى را مى شنوند با شتاب به آن روى مى آورند و به صورتى خسته کننده آن را انجام مى دهند ولى چیزى نمى گذرد که از آن ملول شده رهایش مى سازند. چه بهتر که انسان کار سبک تری را انتخاب کند و همواره پُرنشاط آن را انجام دهد.
این سخن، در مورد عبادات صادق است و هم در مورد مسائل اخلاقی و کمک های اجتماعی و فراگیری علم و دانش و مانند آن.
بعضی هستند هنگامی که فضیلت عملی مانند تلاوت قرآن را می شنوند شب و روز، وقت و بی وقت به تلاوت قرآن می پردازند و خود را خسته و ملول می کنند و آن را به زودی رها می سازند.
ولی عاقلان و هوشیاران، کار سبک تر و مستمر را بر چنین کارهای پُرفشار و ملاالت خیزی ترجیح می دهند.
از پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله) نقل مى کنند:
«إِنَّ هَذَا الدِّینَ مَتِینٌ فَأَوْغِلْ فِیهِ بِرِفْق وَ لاَ تُبَغِّضْ إِلَى نَفْسِکَ عِبَادَةَ اللَّهِ فَإِنَّ الْمُنْبَتَّ لاَ أَرْضاً قَطَعَ وَ لاَ ظَهْراً أَبْقَى»  (المجازات النبویه، ص244) «این دین متین و استوار است. با رفق و مدارا در آن رفتار کن و عبادت خداوند را (براثر افراط و زیاده روى) منفور و مبغوض خود نساز زیرا کسى که افراط در سِیر مى کند نه به مقصد مى رسد و نه مرکب خود را سالم باقى مى گذارد»

 در حدیث دیگرى از امام سجاد(علیه السلام) نقل شده است:
«إِنِّى لاَُحِبُّ أَنْ أُدَاوِمَ عَلَى الْعَمَلِ وَ إِنْ قَلَّ» (کافی ج2 ص83 ح4) «من دوست دارم کارهاى نیک را ادامه دهم هر چند کم باشد»


غفلت دنیاپرستان

غفلت دنیاپرستان
امیرالمؤمنین على علیه السلام:
« أَهْلُ الدُّنْیَا کَرَکْبٍ یُسَارُ بِهِمْ وَ هُمْ نِیَامٌ » (نهج البلاغه حکمت 64)
« اهل دنیا همچون کاروان هایی هستند که آنان را به سوی مقصدی می برند و آنها در خوابند »



توضیح قطره ای:
امام علیه السلام در این سخن کوتاه و حکمت آمیز تشبیه جالبی دربارة  غافلان اهل دنیا دارد، می فرماید: «اهل دنیا همچون کاروان هایی هستند که آنان را به سوی مقصدی می برند و آنها در خوابند».
می دانیم دنیا مسیر و معبر آخرت است و در این مسیر منزلگاه هایی است که در آنجا باید زاد و توشه برای آخرت برگرفت و تا هنگامی که انسان به مقصد می رسد دستش خالی نباشد؛ ولی دنیاپرستانی که در تمام عمر به دنیا مشغول اند، همچون کسانی هستند که بر مرکب سوار و در خوابند و ساربان آنها را به سوی مقصد می برد.
انتهای این مسیر همان مرگ است آنها زمانی که سیلی اجل در گوششان نواخته شود از این خواب غفلت بیدار می شوند و تهی دست به سوی آخرت می روند.
امام علی علیه السلام: «النَّاسِ نِیَامٌ فَإِذَا مَاتُوا انْتَبَهُوا» (تنبیه الخواطر و نزهة النواظر، ج1، ص150) «مردم در خوابند و زمانی که از دنیا رفتند بیدار می‌شوند». در حقیقت این نوع سخنان کنایه از قصور درک و فهم انسان از دریافت حقیقت هستی می‌باشند. آن‌گونه که نفوس انسان‌های عادی در خواب دچار چنین حالتی می‌شود؛ لذا ما در یک خواب طولانی از غفلت از معارف دین به سر می‌بریم؛ از این جهت بیشتر مردم در دنیا مانند آدم‌های در خوابند نسبت به آخرت. وقتی که مردند می‌بینند که از آنچه را که در دنیا کسب کرده‌اند چیزی با خود ندارند.

به بیان دیگر، انسان ها سرمایه دارانی هستند که وارد بازار دنیا می شوند مدت این بازار – مانند بسیاری از بازارهای جهانی محدود است-  و سرمایة آنها ساعات و شب ها و روزهای عمر آنهاست هرگاه در این دنیا در خواب باشند سرمایه از دست می رود و تجارتی حاصل نمی شود.


   1   2   3   4   5   >>   >